Akumulatory do statku... są.
Ciągle żyjemy... tak. Udało nam się, Gary!
Zwolnij, Mały Kato.
Zabawa zacznie się, kiedy znajdziemy te międzywymiarowe klucze.
AVA, wracamy.
Naprawdę?
Bo mówisz to już czwarty raz.
Czy mamy towarzystwo? Tak.
Łupieżcy?
Czy ty to Gary Goodspeed?
Jestem Tribore, przywódca Ruchu Oporu.
Jestem zachwycony twoim futrem!
Nie ty, on!
A co jeśli jestem?
Mamy do ciebie sprawę.
- Poznajesz to?! - Oh, nie. Czy to moja...
- moja ręka! - Melanie! Pomścimy cię!
Dlaczego oni cię ścigają?
Nosiłem skórę ich martwej matki.
To długa historia, ok? W zasadzie...
- W zasadzie to wszystko. - Jesteś złodziejem skór.
W tym przypadku popieram rodzinę Dewinter.
Przestańcie pudłować!
- Zabiję mamusię. - Nie, to ja zabiję mamusię!
Ava! Ava? Zmierzch! Ktokolwiek?! Potrzebujemy pomocy!
- Gary, łupieżcy? - Znacznie gorzej... rodzina DeWinter!
H.U.E., odpal silniki.
Zawsze możesz liczyć, że H.U.E. szybko...
Silniki odpalone.
Wszystko co mi zostało to te silniki, Ava.
A teraz odebrałeś mi nawet to.
Ava, gdzie jesteś?!
Od dnia, w którym ujrzałem rozerwaną skórę
mojej ukochanej Melanie, wiedziałem, że muszę cię dopaść.
To cel mojego życia.
Odszedłem z pracy! Zabrałem dzieci ze szkoły!
Cześć mamusiu!
Zebrałem oszczędności!
Zabiłeś matkę moich ukochanych dzieci.
Dopadniemy cię,
i dopadniemy twoją matkę
i ją też zabijemy. Oko za oko.
Albo bardziej... Skóra za skórę!
Czy ty niczego nie rozumiesz?
Nie zabiłem twojej żony, ok? Tylko nosiłem jej skórę.
I nie wiesz gdzie jest moja matka...
- Nawet ja tego nie wiem. - Już ją znaleźliśmy.
- Naprawdę? - Jest więźniem na planecie Sorbo.
Niesamowite, czego można się dowiedzieć znając DNA.
To cudownie, uh... ale musimy spadać!
Ty psychopato! Dopadnę cię, dokądkolwiek się udasz!
Pa, mamusiu!
Do zobaczenia, dzieciaczki. Chodźcie do szkoły, ok?
2x05 - Pani Goodspeed-Recydywistka
sync & correction by f1nc0 ~ MY-SUBS.com ~
Naleśnika?
- To chrupki z masła i mąki. - Kogo to obchodzi.
Te powodują nieprzyjemne uczucie w ustach. Zrób lepsze.
Zostań świadkiem najlepszej egzekucji w twoim życiu już jutro.
Więzień Y, największy recydywista w tym układzie słonecznym
zostanie skazany na śmierć! Kup pakiet premium
i zobacz ciało jeszcze zanim zostanie usmażone.
To moja, uh... moja mama.
Wow. Oh, Chcę tylko zamoczyć jej palce w miodzie
i zamieszać nimi moją herbatę. No wiesz, normalne rzeczy.
Koleś, twoja matka jest recydywistką? Czad!
Dlaczego się nie pochwaliłeś?!
Czym niby miałbym się chwalić?
Zostawiła mnie, gdy byłem młody. Dlaczego? Nadal nie wiem.
Naleśnika?
Albo jest rozkojarzony, albo już jadł śniadanie.
- Albo po prostu nie chcę naleśnika. - Gdzie idziesz?
Musimy zdobyć międzywymiarowe klucze, Gary.
Idę spotkać się z moją mamą, przed egzekucją.
- Żeby ją ocalić? - Oh, boże, nie!
- Dlaczego miałbym to robić? - Oh!
To takie miłe.
Myślała że może mnie porzucić i odejść,
ale zgadnijcie co...
Teraz moja kolej by ją porzucić.
- Chookity-pok, pok, pok, pok. - Nie teraz, Ciastusiu, ok?
Muszę nakrzyczeć na mamę zanim ją zabiją.
Taki dobry synek.
Witajcie w więzieniu Sorbo, o super, maksymalnie zaostrzonym rygorze,
gdzie bez powodu możemy cię zabić!
Hej, wy, poczekajcie chwilę. O co chodzi?
Oh, no wiesz... Przyszliśmy zbadać cele.
Na obecność nietoperzy szablastokłych.
Nietoperze szablastokłe są no wiesz... Dostaliśmy wezwanie,
więc wiesz, przybyliśmy niezwłocznie.
- Dostaliście wezwanie? - Wezwanie do nas dotarło.
- Ta, jasne. - Ta, no więc jesteśmy.
Czy to Wesley z recepcji po was zadzwonił?
No tak, pewnie. Dobry, stary Wesley.
Ta, trochę kutas z tego Wesley'a z recepcji.
- Jasne. Niezły z niego kutas. - Hej! Wes to mój brat!
Tylko ja mogę nazywać go kutasem.
Uh, cóż, Ja... Ja...
Tylko się z tobą droczę, gościu.
Wiem, że mamy poważną plagę nietoperzy szablastokłych.
Osobiście widziałem, jak 4,5-metrowy nietoperz
rozrywał w pół mojego przyjaciela Carlosa.
Trwało to 21 dni.
Nietoperze szablastokłe to niezwykle cierpliwi zabójcy.
Wciąż słyszę jego krzyki.
Tyle bólu.
Hmm. Tyle krwi.
Tak czy inaczej, powodzenia.
Oh, i jeśli jeszcze nie zabiły Carlosa, pozdrów go ode mnie.
Gary, myślałeś o tym dniu od dawna.
W porządku? Zanosiło się na to.
Napisałeś 100-stronnicowy esej o tym.
I zamieniłeś to w małe haiku.
Pamiętasz to. Wyrecytuj słowa, Gary.
"Okropnie moje serce okropnie boli okropnie.
boli mnie okropnie."
Idziesz?
Jestem gotów.
Czekaj. Nie, nie jestem.
Może powinienem dorzucić
"Jaka matka porzuca dziecko, po tym, jak jego ojciec umarł
i nie ma nikogo, kto by się nim zaopiekował?!
I potem nie słyszy o niej już nigdy więcej?!"
- Gary? - Ooooh... Mama?
Jest jeszcze bardziej kusząca niż sugerowała moja pachwina.
Cóż, ja... Wiesz co? Czas na mnie.
Muszę iść.
- Gary. - Tak?
- Miło cię znowu zobaczyć. - Naprawdę?
Czy na... Naprawdę tak myślisz?
Tak. A kim są twoi przyjaciele?
Clarence! Jestem dumnym właścicielem pani syna.
A mogę spytać, co się stanie
z twoim ciałem po egzekucji?
Bez powodu. Jestem po prostu ciekawy.
- Uh, ok. To jest Mały Kato. - Więzień Y!
Oh! Podpiszesz mi się na twarzy?
Podpisz mi się na twarzy! Proszę, daj mi autograf.
- Daj mi autograf... - A, uh, Tribore.
Wyklułem się z jaja, więc wybacz, ale
nie czuję tej relacji mama/syn.
Więc, uh... Co porabiałaś?
Tzn. poza byciem skazaną na śmierć?
Taka szkoda.
Nigdy nie miałam szansy Ci powiedzieć, co?
Mamo!
W porządku. Uwolnię cię, mamo.
- Mamo, stój - Szybciej!
- Zejdziesz ze mnie?! - Szybciej bestyjko. Szybciej.
Twój mały drążek pogo kłuje mnie w plecy!
Arghh!
Mamo, stój.
Hej, Gary, nie zdarzyło ci się mieć statku?
Tak! Tak. Mam statek!
- I jest miejsce dla ciebie. - Oh, nie. Tylko bym przeszkadzała.
Nie, wcale nie! Na prawdę. Chodź ze mną!
Jasne... synu.
- Hej, czy coś jeszcze zostało z Carlosa? - Ta, cały czas żyje.
Typowy Carlos, nie?
I co się wtedy stało?
Mógłbym słuchać cię bez końca.
Stało się to, że
myślałam, że to będzie bułka z masłem, ale słuchajcie
kropla Yidrianskiej trucizny spadła na moją bluzkę,
i... bum! Wszystkie ubrania spadły ze mnie.
- Rozpłynęły się w powietrzu. - Mmmmmm.
- Ugh, litości. - A cały Parlament
patrzy na mnie, kiedy próbuję uciec z zamku, cała cholernie naga.
Najlepsze urodziny.
Oh, Mamo, chodź tutaj.
Pozwól, że pokażę ci moje skarby.
Tribore, podoba mi się twój styl, kolego.
Ale mogę dać ci małą sugestię?
Sugeruję się odsunąć, gorąca mamusiu.
Okay... podoba mi się jak na razie.
Czy to się właśnie stało? Tak. Tak, stało się.
Czuję się jak gwiazda.
- Okay, więc mamo... - Wow! Teraz spróbuj ze mną.
Się wie. Może tak...
- Ha. I już. - Jest idealnie!
- Dobranoc, dzieciaku. - Okay, to akurat szafa,
ale zobaczymy się na mostku.
Do zobaczenia na mostku, w porządku.
Dobrze. Okay, hej.
Gary, wiem, że cieszysz się, że twoja mama wróciła
- ale uważaj na to. - Moje męskie sutki.
- W środku. - Wnętrzności.
- Twoje serce. - Racja. Zapomniałem o tym.
Ok, jasne, serce.
Nasze akumulatory są ponownie prawie rozładowane.
Ludzie, tu nie chodzi o akumulatory.
Jeśli odwrócicie zawory dolotowe,
możecie odzyskać moc, o tak.
- Whoa. - Jest najlepsza.
- Ooh! - Whoa.
Przywrócono pełną moc.
Super. Słuchajcie, to moja mama!
Dziękuję za tą magiczną chwilę.
- Mogę cię przytulić? - Raczej.
Mmm.
Wiesz, ten statek nadałby się do...
Aw, nie.
- To zbyt ryzykowne. - Co?
Uh, jest... jest taka mała fucha.
Jaka fucha, mój mały cukiereczku?
Cóż, pewni źli ludzie ukradli coś, co należało
do kogoś bardzo ważnego. Starożytna pamiątka rodzinna.
Znajduje się w Fortecy Polyhedron.
Powiem szczerze, to brzmi
- jakbyś namawiała nas do napdu na bank. - Cóż... pamiątka nie jest ich.
- My tylko... - Odzyskujemy pamiątkę.
To jak odwrócona kradzież z pewną dozą niebezpieczeństwa.
- Uwielbiam takie! - Dobrze. Polecisz ze mną?
Oh, Jasne że polecę.
Polecę jak szalony!
Czujesz to? Poczuj to.
To 14 lat... czystej kalisteniki.
Pewny siebie dzieciak. Lubię takich.
Dobrze, zsynchronizuj statek z obrotami fortecy.
Gary i ja wejdziemy razem.
Więc, tylko ty i uh, ja...
ty i ja, huh? To...
To super wystrzałowo!
- Tak! - Chookity?
Wiesz co? Spytam mamy.
Mamo, czy Ciastuś może iść z nami?
- Nie. Tylko ty i ja. - Wybacz, koleżko.
Ja-ja-ja mogę cię tam zabrać. Dzięki Oku Futrzaka.
Nikt nie chce oglądać twojego futrzastego oka.
A może jednak chcesz ?
Dzięki temu, mogę cię teleportować, gdzie tylko zapragnie moje serce.
Mogę wskoczyć do fortecy,
a potem do fortecy twojej mamy. Wiesz której.
- Oh, jezu... - Co się dzieje, Gary?
Nie widzisz, że ona jest oszustką? Już jej szukają.
Gdybym była na twoim miejscu, uważałabym co mówię, dzieciaku.
Jesteś dobra w odnajdywaniu rzeczy.
Dlaczego nie próbowałaś odszukać syna?
Skąd wiesz, że nie próbowałam?
Nie, nie kupuję tego.
Poczekaj, Zmierzch.
- Chcę to zrobić. - Chodźmy synu.
- Mm. - Huh?
Nieźle.
Hmm. Mój cenny naleśnikowy skrabiec został zbeszczeszcony.
Kto tam jest? Pokaż się, albo użyję mojej małej pałeczki.
- Oh, na niebiosa. - To ten słodki aniołek.
Chyba jesteś trochę zestresowany.
Kto go zestresował?!
Czy zupełnie wykluczyliśmy możliwość, że
moim ciasteczkom nie da się oprzeć?
Uh-oh. Byłem tu wcześniej.
Myślę, że zjadł więcej niż twoje naleśniki.
Myślę, że zajada emocje. Mam rację aniołku?
Mm. Chookity.
Kto jest gotów na odkradzież?
Bo ja jestem! Cholernie jestem!
- Gotowy młody? - Urodziłem się gotowy.
Właściwie to urodziłeś się podczas cyklu płukania
- na myjni samochodowej. - Naprawdę? Oh.
W zasadzie to by wiele wyjaśniało.
Cóż, rozchmurz się. Jesteś synem wielkiego bohatera
i recydywistki.
No to... lecimy!
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Nie zawalcie tego chłopcy.
- Mam ich. - Okay, dobrze!
Oh, niezły strzał, mamo! Whoo!
Nieźle się z tobą współpracuje.
Znowu zabrakło naleśników. Sprzedają się jak...
- Nieważne. - Mm. Chookity.
Mm...
Uh, Mam pomysł.
Ale wszystko zależy od tego, czy mamy...
składane krzesła.
Hej, koleżko. Myślę, że wiesz dlaczego się tu zebraliśmy.
To jest interwencja.
- To jest skarbiec! - Kurczące się ściany... oczywiście!
W porządku. Ja to załatwię.
- Trzymaj się. - Dalej, dalej, dalej, dalej!
Oh, jezu! Przejście się zamyka!
- Widzę! - Oh, szybciej, szybciej!
- Oh, oh! - Oh!
Jesteśmy skończeni, Gary.
Witaj, małpoludzie.
Clarence, jak do cholery się tu dostałeś,
- tylk nie mów Oko... - Oko Futrzaka. Duh.
Jak powiedziałem, to jeden z najcenniejszych
wynalazków we wszechświecie.
Oh-oh-oh...
Cóż... cholera.
Ciastusiu, nieważne jaki masz rozmiar...
w tym momencie około 42... dla nas jesteś ważny.
Kochamy cię i chcemy
byś był szczęśliwy
- Chookity. - Ta! Dawaj chłopaku!
Pomocy!! Zjada mnie żyw...
Opuszczę cię w dół a ty złapiesz klejnot.
- Łapiesz piękny? - Nasza pierwsza randka... Oh!
Hmm?
- Oh, nie. To coś jest wielkie. - To Zargoński Ślimak!
Oh, to ogromne.
W zasadzie jak na Zargońskiego Ślimaka jest dość mały,
ale i tak wynośmy się stąd!
Oof!
Mam go!
- Chodźmy! - Auu!
Ja się tym zajmę. Zmiana pozycji.
Wydaje mi się, że przewrót w tył nie był konieczny
w tej sytuacji, ale ok.
Przewrót w tył to zawsze dobry ruch, młody.
Zapisz to gdzieś.
Gary dobijasz mnie. Przestaniesz wreszcie?!
Weź swoje krocze... Twoje krocze zasłania mi oczy!
- Oh, boże! - Zabieraj twarz z mojego krocza.
- Arghh! - Oh, boziu.
Zrobiliśmy to. Nieźle, młody.
- Dzięki. - Nieźle się spisałeś, synu.
Nie jestem twoim synem.
Od teraz masz na imię Jimmy.
Jimmy, Jimmy, Jimmy, Jimmy.
Nie, Ciastusiu, proszę nie zjadaj nas.
Czy chodzi o to, że straciłeś moce,
czy o to, że Gary nie chciał byś poszedł z nim?
Bo jesteś czymś więcej niż tylko super bronią, niszczącą planety.
Jesteś moim gościem od ciastek.
Jesteś gościem od ciastek dla każdego z nas.
- Uh! - N-nie martw się Ciastusiu.
Gdybym mogła otworzyć umysł Gary'ego i rozwinąć go przed tobą,
zobaczyłbyś jak wiele miłości do ciebie skrywa.
A później wszyscy spróbowalibyśmy z powrotem go zwinąć.
Ale to mogłoby okazać się nie możliwe.
I nie tylko Gary cię kocha.
- My też, mały cukiereczku. - Mmm!
Mm.
Chook! Chook! Chook!
Chook, chook, chook, chook, chook, chook, chook!
Niezła przemowa.
Pok, pok, pok, pok, pokity-pok...
Tak odchodzi mój najlepszy klient.
Jak poszło z odkradzieżą?
I nie pomijaj żadnego szczegółu!
Oh!
Wiem! Moja mama była niesamowita!
Takie są mamy.
Ciastusiu, nieźle wyglądasz, brachu.
- Hej, mamo, chodź z nami, świętujmy. - Niee. Muszę trochę przymknąć oko.
Jutro będzie jeszcze więcej przygód.
- Witaj, międzywymiarowy kluczu. - Co?
A więc odchodzisz... znowu.
Myślę, że oboje wiedzieliśmy, że to nie będzie trwać w nieskończoność.
- Prawda? - Mogę cię o coś zapytać?
Dlaczego nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego?
Szczerze? W dniu, kiedy straciłam twojego ojca moje serce zostało strzaskane.
To co z niego zostało jest zbyt małe, by kochać kogokolwiek.
Ta. Tylko widzisz, ja zadowoliłbym się nawet małym okruchem...
- jednym malutkim okruchem. - Ta...
Może w następnym życiu, co? Ale nie teraz.
Do zobaczeniu, młody.
Oh. Chyba niepotrzebnie się goliłem.
♪ There must be somewhere in the cosmos ♪
♪ Bound to a word I couldn't say ♪
♪ Supernova soul devoid of feeling ♪
♪ My heart has left me somewhere far away ♪
♪ Oh, through the atmosphere ♪
Gary! Twoja matka uciekła z tą rodzinną pamiątką.
- To był... - Niech zgadnę, klucz międzywymiarowy.
Skąd wiedziałeś?
Jest dobra w odbieraniu mi wszystkiego co dla mnie cenne.
Ale to nie był ostatni raz, kiedy mnie widziała.
Zaczęło się.
Translation by Milczek